 |
 |
|
| شعرهای اسماعیل زرعی |
|
جاده - تا اقلیم ِ مرگ دیگر راهی نیست ! تا اقلیم مرگ دیگر راهی نیست ! جاده می گفت و می ُبرد با خود بر شانه های لغزان اش که چنگ زده بودم از بیم ِ عمق ِ تیره ی دره های دعوت از هراس دندان ِ خونین صخره ها هربار که ابرهای عبوس بهانه جو می گذشتند از کنارم . - تااقلیم ِ مرگ دیگر راهی نیست! جاده می گفت و می ُبرد با خود هیاهوی عظیم ِ اضطراب را به اشاره ی خاموش ِ احتیاط از دل سرمای سقوط تا ساحل اقیانوس ِ زرد تا رخوتِ هموار ِ دشت جایی که بُهت ِ سکوت سر گذاشته بود بر عصای زمان. - تا اقلیم ِ مرگ دیگر راهی نیست ! جاده می گفت و می بُر د باخود خاطره های سرگردان را از زیر ِ پلک های خسته ی خواب از کنار آ رامش ِ خاک آلود ِ کوچه ها از لابه لای وهم ِ خانه ها همهمه ی سایه ها تیره گی ترد د ها تا حوالی سوگوار ِ گورها وقبر ساعتی که سنگ نگذاشته بودند برآن هنوز. - تا اقلیم ِ مرگ دیگر راهی نیست ! جاده می گفت و می بُرد باخود آخرین ذراتِ عطر ِ عصمت ِ جوانه ها درپیاله های کوچک ِ خواهش طعم تُرد ِ ساد گی ساقه ها در انبان ِ فرسوده ی فصل و کوله ی اندوه ِ درخت ِ کهن را لابه لای اوراقِ آشفته ی روزها لابه لای کومه ی تجربه های نیمسوز . - تا اقلیم مرگ دیگر راهی نیست ! جاده می گفت و می بُرد باخود به دلِ دایره ی خونین ِ آسمان که در انتهای راه نشسته بود منتظر بی اعتنا به ژنده هایم که جا می ماند قطره قطره به بهانه ی خستگی ودستمال ِ سپید ِ مهتزز در دست های بلند ِ رویا بدرقه ای تامرز ِ ممنوع برهنه گی سرزمین ِ بکر آفاق پُشت ِ دروازه ی قصر های رفیع وطنین ِ زنگ ام که پیچید درسرسرای بی نهایت ِ آبی تا دقایقی بعد که پاک کنم پاهایم را بر پاره ابرها و نگاه کنم به لکه های سبز آخرین نشانه ی ورودم در این سوی هستی . *** - تا زیر ِ تاق های خُنک ِ آرامش که پشتِ همین آبی همین نزدیکی ست ! جاده می گفت و کورس می گذاشت بانسیم سوار برخنده های سرکش از نقطه ی آغاز ِ آبشار ِ بلند ِ معرفت از لبه ی تیز ِ خاکستری جنون از حاشیه ی عمق وارتفاع تا راه هایی پُر از شکوفه های نور پُر از بُهت ِ سایه که گزیده بود انگشت از سرعت ِ سیال ِ سیاره ها . - تا زیر سایه ی سبز ِ سکوت بین قامت ِ چناره های مجال جایی که روییده است گل های بلور دربهارِ دشت ِ ابدیت ! جاده می گفت و می دوید از لابه لای خیمه ی خیال های دور از کنار ساقه های مواج ِ ِسرود از سر ِ سنگ ریزه های بازیگوش تا میهمانی مجلل ِ شب به افتخار ِ روز تا شاهراه ِ بی کران ِ کیهان زیر چراغ های بی شمار ِ جاودانگی که شادمان درالتهاب ِ جشن و پیروزی . _ شیشه ی افسانه ای عمر کلیدِ اسرار ِ دیو ِ سیا ه راز ِ باغ های افسردگی همین جاست همین حوالی ! جاده می گفت و می رفت به سختی در سربالایی سنگین ِ شگفتی ها با هیاهوی نفس عرقریزان ِ صخره ها در آخرین گردنه های گرد باد که می لغزید می افتاد هر ازگاهی ریزه پژواک هایی به اعماق تا حضور خیس برقله ی ابهام تا بطن ِ کشیده ی رخوت و برسکوی نخست ِ ابدیت که جهیده بودم ازآنجا به تنگنای تاریک ِ مغاک بی آن که بهراسم یا بیاندیشم به زخم ِ دوشاخه ی راه ها که می آویزدم یکبار ِ دیگر برقناره های زنگزده برسقف ِ ایوان ِ سرگردانی که به ستیز برخاسته بودم من با دست ِ متکبر ِ تقدیر رها شده بودم من از چنگ ِ کابوس ِ زمین . *** تا اقلیم ِ مرگ دیگر راهی نیست ! جاده می گفت و می بُرد با خود برشانه های لغزان اش که چنگ زده بودم از بیم ِ تیک تاک ِ دوباره ی اجساد درلایه های متراکم ِ ظلمات از هراس ِ تصاویر ِ پنهان زیر ِ اخم ِ خونبار ِ افق از.... اسماعیل زرعی 1/11/1381- کرمانشاه این شعر در روزنامه ی ( بیستون ) سال ششم از دوره ی جدید، شماره465، شنبه 3اسفندماه1381 چاپ شد 1. |
|
+ نوشته شده در
شنبه دهم شهریور 1386ساعت 10:21 توسط اسماعیل زرعی |
|
|
زمستان ... و دیگر هیچ گنجشکی پرهایش دمید سرجنباند لرزید خرمنی از شبنم به هر سو پاشید جیک جیکی کرد نُک به شاخه سایید سیاه سایه ای دید قار قاری شنید هراسیده قوز کرد به یکباره جهید نرم پری خوابگونه لغزید چرخید و رقصید آرام فرو نشست قندیلی از یخ افتاد شکست شاخه ای لرزید . اسماعیل زرعی 30/ 8/ 1370 – کرمانشاه این شعر در هفته نامه ی ( باختر ) شماره 94، سال سوم ، 6 اسفند ماه 1370 چاپ شد |
|
+ نوشته شده در
شنبه دهم شهریور 1386ساعت 10:5 توسط اسماعیل زرعی |
|
|
امید « به دو غنچه گلسرخ ِ غریبی که امروز در ماتمسرای باغچه دیدم » هی هی کنان تازیانه چرخان سوار بر اسب ِ سیاه ِ سرکش می تازد به قصدِ غارت ِ شادابی باغ می گذرد از این سو و می آید از آنسر و باز تکرار و تکرار از لابلای برگ های هراسان ِ تنیده در هم می دزد و سر می کشد مکرر نوغنچه گل ِ لب سرخی خندان اسماعیل زرعی - کرمانشاه 3/9/1370 این شعر در هفته نامه ی ( باختر9 سال سوم ، شماره 96 ، 20 اسفند 13790 چاپ شد |
|
+ نوشته شده در
شنبه دهم شهریور 1386ساعت 10:3 توسط اسماعیل زرعی |
|
|
تقدیر نَه هزار توهای اندیشه نه سرعت و سبقت ها چاره سینه سپر چه می کنی ؟ وقتی تیر ِ بلاهت می وزد از هر سو در دایره ای ازقهقهه ی د لقکا ن از شیهه های دروغین از یورش ِ موریانه ها - جانیان ِ پنهان ِ طبیعت – پاهایت زنجیر است ای من ِ گم شده در حافظه ی پریشان ِ زمین اسماعیل زرعی 10/ 6/1382- کرمانشاه این شعر در هفته نامه ی ( سیروان ) سال هشتم ، شماره 335 ، شنبه 21 خردادماه 1384چاپ شد |
|
+ نوشته شده در
شنبه دهم شهریور 1386ساعت 10:2 توسط اسماعیل زرعی |
|
|
روکا[*] درکهنه کابوس های تنهایی ام ویرانه ایست پُر از سایه های محزون ِ خاطرات وکودکی که از پس ِ زلال ِ پرده ها پستوهای هراس را همه در پی پنجره ای روشن... ای رویای تابناک ! مگر نگفتی : از چنگِ بختک می رهانمت نازنین هرگاه بر لبه ی پرتگاه مانده ای ؟ حالا بگو من اما اگر برجاده ی نگاه ِ توام پس به کجای ژرفا آویخته ام که دستمال ِ در اهتزازت را هرگز مخاطبی نیست . اسماعیل زرعی 16/1/1383- کرمانشاه این شعر در روزناممه ی ( بیستون ) شماره 591، 5شنبه 25 تیرماه 1383 چاپ شد |
|
+ نوشته شده در
شنبه دهم شهریور 1386ساعت 10:1 توسط اسماعیل زرعی |
|
|
حسرت این بار که باز گردم تصویر مزرعه ای می کشم با گندم و خیش و داس و درو با خانه های ساده ی روستایی وپروانه هایی رقصان که به تماشایشان خواهم نشست این بار که باز گردم همه ی گُل ها را خواهم بویید همه را و دخترکان ِ کوزه بردوش ِ ترانه خوان را وا میدارم تا در تلأ لو چراغانی خنک ِ آسمان رقص کنان چرخ زنان چرخ گردون را بگردانند مست خواهم کرد عربده خواهم کشید از دیوار بلندِ باغ می گذرم خاموشی گُل ها را می شکنم در چشمه ی زلال تن می شویم رختی از آفتاب صبح می پوشم نه ترس ِ خنجری نه نیش ِ عقربی نه حسرت ِ راه ِ نرفته ای هیچ جز هی هی ِ چوپان نمی شنوم جز قله و کوه و چمن نمی نگرم این بار که باز گردم باز قصه ی من و توو ترک ِ اسب ِ سپید نه از دوری و کُند و مکان می گریم نه گلایه از حدقه ی خشک ِ چشمان این بار که باز گردم چه می کنم چه می کنم چه می کنم آه اگر بازگشتی .... اسماعیل زرعی 7/6/1370- کرمانشاه این شعر در هفته نامه ی( باختر ) شماره 78 ، سه شنبه 30 مهر ماه 1370 چاپ شد |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و پنجم تیر 1386ساعت 19:16 توسط اسماعیل زرعی |
|
|
مرثیه چشمه خشکیده و درخت سوخته و سنگ به غبار نشسته است پرنده ای دیگر آواز نمی خواند درسایه ی خنک ِ چتر ِ سبز ِشاخه ها چشمی نگران همه سو را نمی پاید وسپیدی تنی همراه با شرم و هوس و هراس سر ِ سبزه ها را خم نمی کند سکوت ِ گوارای چشمه را برهم نمی زند وتصویر سنگ ریزه ها برسطح ِ موج نمی جنبد نمی شکند تنی از چشمه برنمی خیزد چادری از آب از سر نمی افتد برشانه نمی لغزد انحنای کمر را نمی کاود لایه لایه برزمین نمی غلتد از کنار انگشتانی کوچک راه به چشمه نمی جوید پرنده ای دیگر ساکت نمی ماند شاخه به شاخه نمی پرد به شوق ِ تماشا سرک نمی کشد سرشاخه ای نمی شکند سرخوشانه ترکه ای بر آب نمی خورد وسنگ ِ بزرگ ِ گرم خنکای تنی را نمی چشد *** آنسوتر او زیر کومه ای ارخاک خفته است . اسماعیل زرعی ۱۳۷۰/۸/۵-کرمانشاه
این شعر در: 1- هفته نامه ( باختر) شماره 83، سه شنبه 5 آ ذر ماه 1370 2 - مجله ی ( چیستا ) شماره های 99 و 100 ، خرداد و تیرماه 1372 چاپ شد |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و پنجم تیر 1386ساعت 19:14 توسط اسماعیل زرعی |
|
|
« سفر در سکون »
ومن
یک ماه و دوپاره خورشید را
پس ِ سر نهاده بودم به تلخی
با ریتم ِ ناشاد ِ لخ لخ ِ آهن بر آهن
در دنیایی آهنین
که هر جارا دیده بودم
آهن بود
و دور نمای آینده ام
نیز از آهن
با آن دو تکه آهن
که بر من آویخته بودند
کودکان
چه بزرگ می نمودند
و پرندگان
چه خوشبخت! اسماعیل زرعی ۱۳۷۱/۴/۲- کرمانشاه
این شعر در 1- ویژه نامه ی ( زاگرس ) پنج شنبه 6/7/1374 2 - هفته نامه ی ( صفیر غرب ) شماره 340 ، دوشنبه 14 مهر ماه 1376 چاپ شد |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیستم تیر 1386ساعت 12:13 توسط اسماعیل زرعی |
|
|
« عاشقانه »
( می خواهمت بمانی درقفس ) برای همسرم که 25 سال تحملم کرده است
می خواهمت بمانی که حضورت تعبیر ِ پرواز است بر جاده های رنگین کمان با بال های آبی به سیاحت ِ سبز ِ سرزمین ِ رویاها تا میهمانی ِنور . می خواهمت بمانی که صدایت پژواک ناقوس های سرور در انزوای آینه دست هایت خاطره ی خاموش ِ نیلو فر های عاشق یادگار مهتاب های بهاری نفس ات عطر ِ خنک ِ ترنم ِ نسیم در حافظه ی سوزان ِ سراب و نگاه ات دوماهی کوچک ِ بازیگوش در برکه های بغض که جاریست تا ابد یت. ای همسایه ی افق پر که می کشی از چنگ ِ سایه های عبوس تنها می شوم در امتداد ِ هلهله ی دیوانگان درشیار ِ سرخ ِ صفیر ِ مرگ در نجوای مبهم ِ سکوت وفرو می شوم قطره قطره به اعماق ِ ظلمات یاد ِ تو اما همچنان دور می شود هرگاه که می چکد از گلوگاه ِ قفس شرم ِ غروب . اسماعیل زرعی ۱۳۸۱/۹/۲۲ - کرمانشاه
این شعر در 1- روزنامه ی ( بیستون ) شماره 475 ، پنج شنبه 28 فروردین ماه 1382 2- هفته نامه ( ابوذر) سال ششم ، شماره 301 ، یکشنبه 31/1/1382 چاپ شده است |
|||
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیستم تیر 1386ساعت 12:8 توسط اسماعیل زرعی |
|
|
(( ایستگاه ِ آخر ))
_ برای نیما –
سوتِ قطار
هشداریست به من
تا ایستگاهِ آخر
فاصله ای نیست
ساک دستی ام را
برای تو می گذارم
تو را به کی بسپارم
همسفرِ کوچک ِ من ؟ اسماعیل زرعی ۱۳۷۶/۶/۱۷- کرمانشاه
این شعر در 1 - هفته نامه ی ( آوای کرمانشاه ) سال اول ، شماره 30 ، پنج شنبه 24/7/1376 2- روزنامه ی بین المللی ( خبر ) سال اول ، شماره 232، دوشنبه 10/2/1376 3- روزنامه ی ( باختر ) سال یازدهم ، شماره 544، شنبه 10/2/1379 چاپ شده است |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیستم تیر 1386ساعت 11:53 توسط اسماعیل زرعی |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
| نوشته های پیشین |
|
شهریور 1386 تیر 1386 |
|
RSS
|
| Jonamoos Browser (Anti Filter) |
|
|---|